Είναι μια ερώτηση που αξίζει να τεθεί, όχι για λόγους εικόνας, αλλά για λόγους ουσίας. Γιατί σήμερα οι εργαζόμενοι δεν αξιολογούν μια επιχείρηση μόνο από τον μισθό, αλλά από το σύνολο της φροντίδας, της ασφάλειας και της προοπτικής που τους προσφέρει.
Πολλοί εργοδότες θεωρούν τις παροχές ως ένα επιπλέον κόστος που απλώς βαραίνει τον προϋπολογισμό. Στην πράξη, όμως, οι παροχές λειτουργούν ως μηχανισμός σταθερότητας και προστασίας της επιχείρησης από απώλειες που κοστίζουν πολύ περισσότερο στο μέλλον.
Για παράδειγμα, τα αποταμιευτικά ή συνταξιοδοτικά προγράμματα αποτελούν μεν έξοδο για την εταιρεία, όμως δεν αυξάνουν άμεσα το μισθολογικό κόστος. Για τον εργαζόμενο, στέλνουν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι η εταιρεία τον βλέπει μακροπρόθεσμα. Αυτό μειώνει την πρόθεση αποχώρησης και ενισχύει τη δέσμευση.
Το ίδιο ισχύει και για την ιδιωτική ιατροφαρμακευτική κάλυψη. Με ένα σχετικά χαμηλό ετήσιο κόστος, περίπου 150–200 ευρώ ανά εργαζόμενο, μια επιχείρηση μπορεί να προσφέρει αίσθημα ασφάλειας και φροντίδας. Για τον εργαζόμενο, αυτό μεταφράζεται σε ηρεμία στην καθημερινότητά του. Για τον εργοδότη, σημαίνει λιγότερες απουσίες, μικρότερο άγχος και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη.
Οι διατακτικές σίτισης ή αγορών αποτελούν επίσης έξοδο, όμως λειτουργούν σαν έμμεση ενίσχυση του εισοδήματος. Οι εργαζόμενοι τις νιώθουν άμεσα στην καθημερινότητά τους, χωρίς η επιχείρηση να χρειάζεται να προχωρήσει σε μόνιμες αυξήσεις μισθών. Το αποτέλεσμα είναι μεγαλύτερη ικανοποίηση με σχετικά περιορισμένη επιβάρυνση.
Ορισμένες εταιρείες προσφέρουν και δωρεάν ή επιδοτούμενα ταξίδια, εταιρικές εκδρομές ή ομαδικές δραστηριότητες. Αυτές οι παροχές δεν είναι πολυτέλεια. Συμβάλλουν στο να δεθεί η ομάδα, να μειωθεί η ένταση και να δημιουργηθεί θετικό εργασιακό κλίμα. Ένας εργαζόμενος που νιώθει μέρος μιας ομάδας δύσκολα φεύγει απλώς για λίγα ευρώ παραπάνω.
Ιδιαίτερη σημασία έχει και η επιμόρφωση. Εκπαιδεύσεις, σεμινάρια και ανάπτυξη δεξιοτήτων κοστίζουν, όμως το κόστος αυτό επιστρέφει πολλαπλά. Οι εργαζόμενοι εξελίσσονται, γίνονται πιο αποδοτικοί και αισθάνονται μεγαλύτερη ασφάλεια στον ρόλο τους. Ταυτόχρονα, η επιχείρηση αποκτά καλύτερα καταρτισμένο προσωπικό και μειώνει τα λειτουργικά λάθη.
Όλες αυτές οι παροχές έχουν έναν κοινό στόχο: να κρατήσουν τον εργαζόμενο στην εταιρεία για χρόνια. Και αυτό έχει τεράστια σημασία, γιατί η αποχώρηση προσωπικού κοστίζει πολύ περισσότερο απ’ όσο φαίνεται αρχικά.
Όταν ένας εργαζόμενος φεύγει, δεν χάνεται μόνο ένας μισθός. Χάνεται γνώση, εμπειρία και ρυθμός. Η ομάδα αποδιοργανώνεται, απαιτείται χρόνος για αγγελίες, συνεντεύξεις και εκπαίδευση νέου ατόμου, ενώ στο μεσοδιάστημα η παραγωγικότητα μειώνεται. Συχνά, το συνολικό κόστος μιας αποχώρησης ξεπερνά κατά πολύ το ετήσιο κόστος παροχών που θα μπορούσαν να είχαν αποτρέψει αυτή την εξέλιξη.
Γι’ αυτό και οι επιχειρήσεις που σκέφτονται μακροπρόθεσμα δεν αντιμετωπίζουν τις παροχές ως χαμένο χρήμα. Τις βλέπουν ως επένδυση σε σταθερότητα, ασφάλεια και ανθρώπους που θέλουν να παραμείνουν, να αποδώσουν και να εξελιχθούν μαζί με την εταιρεία.
